Απόδοση στα ελληνικά: agglos3
Γρήγορα! Δε γίνεται να το καθυστερήσουμε πολύ ακόμα.
Βιαστείτε!
Ελάτε!
Γρήγορα!
Πιο γρήγορα!
Ανοίξτε τις πόρτες. Γρήγορα!
Διάβασέ τους την ετυμηγορία.
Η ετυμηγορία του δικαστηρίου...
είναι πως σε δύο μέρες από τώρα...
ο περιπλανώμενος αρωματοποιός Ζαν Μπατίστ Γκρενουί...
θα δεθεί σε ξύλινο σταυρό...
με το πρόσωπό του στραμένο προς τον ουρανό!
Κι ενώ θα είναι ακόμα ζωντανός...
θα δεχτεί δώδεκα χτυπήματα με σιδηρά ράβδο...
τα οποία θα σπάσουν τις αρθρώσεις των χεριών του...
των ώμων του...
των γοφών του...
και των ποδιών του!
Έπειτα θα μείνει κρεμασμένος σε ορθή στάση μέχρι θανάτου.
Κι όλες οι συνήθεις ενέργειες ευσπλαχνίας...
είναι ρητώς απαγο- ρευμένες στο δήμιο!
Στη Γαλλία του 18ου αιώνα...
έζησε ένα από τα πιο προικισμένα και διαβόητα πρόσωπα της εποχής.
Ονομαζόταν Ζαν Μπατίστ Γκρενουί.
Κι αν έχει ξεχαστεί σήμερα το όνομά του, ο μοναδικός λόγος είναι...
πως ολάκερη η φιλοδοξία του περιοριζόταν σ' έναν τομέα...
που δεν αφήνει ίχνη στην ιστορία:
στο φευγαλέο βασίλειο της όσφρησης.
ΤΟ ΑΡΩΜΑ: Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥ
Στην εποχή για την οποία μιλάμε...
βασίλευε στις πόλεις μια δυσωδία...
ελάχιστα κατανοητή για μας τους μοντέρνους ανθρώπους.
Φυσικά, η δυσωδία ήταν εντονότερη στο Παρίσι...
επειδή ήταν η μεγαλύτερη πόλη της Ευρώπης.
Και πουθενά στο Παρίσι δεν ήταν η δυσωδία πιο σιχαμερή...
απ' ότι στην ψαραγορά της πόλης.
Ορίστε. Θα φέρω άλλο ένα καφάσι.
Ήταν εδώ λοιπόν, στο πιο άθλιο σημείο του βασιλείου...
όπου γεννήθηκε ο Ζαν Μπατίστ Γκρενουί...
στις 17 Ιουλίου του 1738.
Ήταν το πέμπτο παιδί της μητέρας του.
Τα είχε γεννήσει όλα εδώ, κάτω από τον πάγκο με τα ψάρια.
Κι όλα τους γεννήθηκαν νεκρά ή ετοιμοθάνατα.
Είσαι καλά;
Και μέχρι το βράδυ όλο αυτό το χάλι είχε πεταχτεί ...
με τα εντόσθια των ψαριών στο ποτάμι.
Το ίδιο θα γινόταν και σήμερα...
τότε όμως...
ο Ζαν Μπατίστ επέλεξε διαφορετικά.
Τι θόρυβος είναι αυτός;
Είναι... ένα μωρό.
Τι συμβαίνει εδώ;
-Ένα νεογέννητο. -Πού είναι η μάνα του;
Εδώ ήταν πριν από λίγο.
Προσπάθησε να σκοτώσει το παιδί της. Πήγε να σκοτώσει το μωρό!
Εκεί! Εκεί είναι!
-Σταμάτα! Μην κουνηθείς! -Φόνισσα!
Κι έτσι, ο πρώτος ήχος που βγήκε απ' τα χείλη του Γκρενουί...
έστειλε τη μητέρα του στην κρεμάλα.
Και τον Ζαν Μπατίστ, με επίσημη διαταγή...
στο ορφανοτροφείο της Μαντάμ Γκαγιάρ.
-Πόσα έχουμε σήμερα; -Τέσσερα, ή μάλλον τρία και μισό.
-Ετοιμοθάνατο, ως συνήθως. -Πάρε τα λεφτά και υπόγραψε!
-Κάνε χώρο! -Πού;
Κουνήσου!
Είναι πεθαμένο;
-Δεν το θέλω στο κρεβάτι μου. -Ας το πετάξουμε έξω τότε.
-Κι αν ουρλιάξει; -Ένα μωρό είναι μόνο.
Πιο δυνατά! Σπρώξε!
Τι κάνετε εκεί;
Για τη Μαντάμ Γκαγιάρ...
ο Γκρενουί ήταν μια πηγή εισοδήματος σαν όλες τις άλλες.
Τα παιδιά όμως, κατάλαβαν αμέσως πως είχε κάτι το διαφορετικό.
Στα πέντε του χρόνια ο Ζαν Μπατίστ δεν μπορούσε ακόμα να μιλήσει.
Είχε όμως γεννηθεί με ένα ταλέντο που τον έκανε μοναδικό.
Δεν ήταν ότι τα άλλα παιδιά τον μισούσαν...
απλά τα εκνεύριζε.
Σταδιακά, κατάλαβε πως η εξαιρετική του όσφρηση...
ήταν ένα χάρισμα που είχε δοθεί σ' αυτόν...
και μόνο σ' αυτόν.
Όταν ο Ζαν Μπατίστ έμαθε τελικά να μιλάει...
ανακάλυψε πως η γλώσσα της καθημερινότητας...
ήταν ανεπαρκής για τις οσφρητικές εμπειρίες που αποκτούσε.
Ξύλο.
Ζεστό ξύλο.
Γρασίδι... Υγρό γρασίδι.
Πέτρες... Ζεστές πέτρες.
Νερό... Κρύο νερό.
Βάτραχος.
Υγρές πέτρες.
Μεγάλες υγρές βατραχόπετρες.
Κάτι...
κάτι, κάτι.
Στα δεκατρία του, η Μαντάμ Γκαγιάρ δεν είχε πια χώρο γι' αυτόν...
κι έτσι αποφάσισε να τον πουλήσει.
Έλα!
Δέκα φράγκα.
Από την πρώτη επαφή με την απο- φορά που τύλιγε αυτόν τον άντρα...
Εφτά, δεν αξίζει τόσα πολλά.
ο Γκρενουί κατάλαβε πως η ζωή του στο βυρσοδεψείο του Γκριμάλ...
θα άξιζε ακριβώς τόσο...
όσο η δουλειά που θα πραγματοποιούσε.
Δυστυχώς για τη Μαντάμ Γκαγιάρ...
η συναλλαγή είχε μικρή διάρκεια.
Το προσδόκιμο ζωής στο βυρσο- δεψείο ήταν μόλις πέντε χρόνια.
Αλλά ο Ζαν Μπατίστ αποδείχτηκε ανθεκτικός σα βακτήριο.
Προσαρμόστηκε στη νέα του ζωή...
κι έγινε υπόδειγμα υπακοής και επιμέλειας.
Δούλευε 15 και 16 ώρες τη μέρα, καλοκαίρι και χειμώνα.
Σταδιακά, αντιλήφθηκε έναν κόσμο πέρα από το βυρσοδεψείο...
όπου τον περίμενε μια ουτοπία ανεξερεύνητων οσμών.
Γκρενουί.
Έλα μαζί μας. Θα σε πάρω στην πόλη για μια παράδοση.
Ο Ζαν Μπατίστ Γκρενουί είχε θριαμβεύσει. Ήταν ζωντανός.
Κι επιτέλους, βρισκόταν στο στοιχείο του.
Δεν ήταν επιλεκτικός.
Δε διαφοροποιούσε τις μυρωδιές που γενικώς θεωρούνται...
όμορφες από τις άσχημες.
Όχι ακόμα τουλάχιστον.
Ήταν πολύ απληστος.
Ο στόχος του ήταν να αποκτήσει...
όλες τις μυρωδιές που είχε να προσφέρει ο κόσμος.
Ο μοναδικός του όρος ήταν να είναι καινούριες.
Χιλιάδες οσμών σχημάτισαν έναν αόρατο χυλό...
τον οποίο διαχώρισε ως τα πιο μικρά και απόμακρα σημεία.
Γκρενουί!
Έλα!
Τσακίσου εδώ πέρα!
-Πώς λέγεται; -"Έρως και Ψυχή", κυρία μου.
Η μικρή μου δημιουργία.
-Να το δοκιμάσω; -Αν μου επιτρέπετε, δεσποινίς.
Παραδεισένιο...
Κύριε Πελισιέ, είστε πραγματικά καλλιτέχνης.
Τι θέλεις;
Θες ν' αγοράσεις λίγα;
Μια πεντάρα τα δύο.
Άρπα τες που έφυγες έτσι!
Θα σε σκοτώσω!
Τη νύχτα εκείνη, δεν μπορούσε να κοιμηθεί.
Η μεθυστική δύναμη του αρώματος της κοπέλας του ξεκαθάρισε ξαφνικά...
γιατί ζούσε τη ζωή του τόσο επίμονα, τόσο άγρια.
Το νόημα και ο σκοπός...
της μίζερης ύπαρξής του είχαν ανώτερο πεπρωμένο.
Θα μάθαινε πώς να διατηρεί το άρωμα...
ώστε να μη χάσει ποτέ ξανά τέτοια θεία ομορφιά.
Υπήρχαν καμιά ντουζίνα αρωματοποιοί τότε στο Παρίσι.
Ένας απ' αυτούς, ο φημισμένος Ιταλός αρωματοποιός Τζουζέπε Μπαλντίνι...
είχε στήσει το μαγαζί του στο κέντρο της γέφυρας...
Ποντ-o-Σανζ όταν έφτασε στο Παρίσι τριάντα χρόνια πριν.
Σίγουρα την εποχή της νιότης του...
δημιούργησε μερικά σπουδαία αρώματα, στα οποία όφειλε την περιουσία του.
Τώρα όμως ο Μπαλντίνι είχε χάσει την τέχνη του και ήταν ξεπερασμένος...
και περνούσε τις μέρες του περιμέ- νοντας πελάτες που δεν έρχονταν πια.
-Σενιέ! Ήρθες! -Κύριε Μπαλντίνι.
Βάλε τη φενάκη σου.
Βάλ' την!
Θα φύγετε;
Θα αποσυρθώ στο γραφείο μου για λίγες ώρες...
και δε θέλω να μ' ενοχλήσουν για οποιοδήποτε λόγο.
Θα φτιάξετε καινούριο άρωμα κύριε Μπαλντίνι;
Σωστά. Για τον κόμη Βεραμόν.
Ζήτησε κάτι σαν...
Νομίζω πως το είπε "Έρως και Ψυχή";
Αυτού του αγύρτη στην οδό Σεν-Αντρέ-Ντεζ-Αρ.
-Του Πελισιέ. -Του Πελισιέ, αυτουνού.
"Έρως και Ψυχή".
-Το γνωρίζεις; -Βέβαια.
Το μυρίζεις παντού αυτές τις μέρες κύριε.
Σε κάθε γωνιά.
Μάλιστα, σας αγόρασα ένα δείγμα.
Σε περίπτωση που θα θέλατε να το εξετάσετε.
Τι στο καλό σε κάνει να πιστεύεις πως θέλω να το εξετάσω;
Έχετε δίκιο. Δεν είναι τίποτα σπουδαίο.
Βασικά, είναι πολύ κοινό άρωμα.
Πιστεύω πως η εξέχουσα συγχορδία του περιέχει λάδι από κίτρο.
Αλήθεια; Και η κεντρική;
Άνθος πορτοκαλιάς πιστεύω.
Και μοσχολούλουδο στη βασική, αλλά δεν είμαι σίγουρος.
Δε μ' ενδιαφέρει τι ρίχνει ο ατζαμής ο Πελισιέ στα αρώματά του.
Φυσικά και όχι κύριε.
Και σκέφτομαι να δημιουργήσω κάτι για τον κόμη Βεραμόν...
που θα προκαλέσει πραγματικό σάλο.
Σίγουρα κύριε Μπαλντίνι.
Ανάλαβε το μαγαζί Σενιέ. Και μην αφήσεις κανέναν να με πλησιάσει.
Η έμπνευση απαιτεί γαλήνη και ηρεμία.
Βανέσα! Φέρε μου τα μαντήλια!
Ορίστε τα μαντήλια σας.
Ευχαριστώ, ευχαριστώ!
Χρειάζεστε κάτι άλλο;
Έμπνευση ίσως.
Έλα Τζουζέπε.
Είσαι ακόμα ο σπουδαίος αρωματοποιός Μπαλντίνι.
Υπέροχο... Εξαιρετικό...
Τα κατάφερε πάλι.
Λάδι από κίτρο, όντως.
Άνθος πορτοκαλιάς, σίγουρα.
Και μια υποψία γαρύφαλλο ίσως.
Όχι...
Μπορεί να είναι κανέλλα.
Χάθηκε.
Κανέλλα.
Δεν είναι κανέλλα...
Γαρύφαλλο.
Όχι...
Μοσχολούλουδο;
Όχι.
Ποιος είναι;
Είμαι απ' το βυρσοδεψείο του Γκριμάλ.
Έφερα τα δέρματα κατσίκας που παραγγείλατε.
Ακολούθησέ με.
Από δω.
Άφησέ τα εκεί.
Πες στο αφεντικό σου πως τα δέρματα είναι εντάξει.
Θα περάσω μέσα στις επόμενες μέρες να τα πληρώσω.
Μάλιστα κύριε.
Θέλετε να αρωματίσετε αυτό το δέρμα όμορφα, σωστά;
-Μα φυσικά. -Με το Έρως και Ψυχή του Πελισιέ;
Τι σου έδωσε τη γελοία ιδέα πως θα χρησιμοποιήσω άρωμα άλλου;
Το έχετε πάνω σας.
Είναι στο μέτωπο, στη μύτη, στα χέρια σας.
Είναι κακό αυτό το άρωμα κύριε, έχει πολύ δεντρολίβανο και πολύ...
τέτοιο και τέτοιο.
Περγαμόντο και πατσουλί.
Πα...
-Πατσουλί. -Πατσουλί...
Τι άλλο;
Αυτό κι αυτό.
Άνθος πορτοκαλιάς.
Κίτρο.
Μοσχολούλουδο.
Και γαρύφαλλο.
Κι αυτό.
-Στόραξ; -Έχει και τέτοιο μέσα.
Στόραξ;
Φαίνεται πως έχεις καλή μύτη νεαρέ, αλλά...
Η μύτη μου ξέρει όλες τις μυρωδιές, είναι η καλύτερη του Παρισιού.
Μόνο που δεν ξέρω τα ονόματα, πρέπει να τα μάθω...
-να τα μάθω όλα. -Όχι, όχι! Σταμάτα!
Δε θα με διακόπτεις όταν μιλάω.
Είσαι αυθάδης και ξεδιάντροπος!
Ακόμα κι εγώ δεν ξέρω όλα τα αρώματα.
Φυσικά, ξέρω εδώ και καιρό τα υλικά του Έρως και Ψυχή...
Αλλά το μόνο που χρειάζεσαι για να τα βρεις είναι μια αρκετά καλή μύτη.
Χρειάζεται η τέχνη ενός πραγματικού αρωματοποιού...
για να αναγνωρίσεις τον ακριβή τύπο.
Ποιες νότες, ποιες συγχορδίες και σε ποιες αναλογίες.
Μπορείς να μου πεις τον ακριβή τύπο του Έρως και Ψυχή;
"Η καλύτερη μύτη του Παρισιού".
Μίλα!
Βλέπεις, δεν μπορείς. Και θα σου πω το γιατί.
Γιατί το ταλέντο δε σημαίνει απολύτως τίποτα.
Ενώ η εμπειρία, που αποκτάται με ταπεινοφροσύνη...
και σκληρή δουλειά σημαίνει τα πάντα.
Δεν ξέρω τι είναι ο τύπος.
Αλλά μπορώ να σας φτιάξω το Έρως και Ψυχή αμέσως τώρα.
Και νομίζεις πως θα σ' αφήσω να τριγυρνάς στο εργαστήριό μου...
με αιθέρια έλαια που κοστίζουν μια περιουσία;
Εσένα;
-Ναι. -Πρόσεξέ με καλά!
Πώς σε λένε τελοσπάντων;
Ζαν Μπατίστ Γκρενουί.
Πολύ καλά Ζαν Μπατίστ Γκρενουί.
Θα έχεις αμέσως την ευκαιρία να αποδείξεις τον ισχυρισμό σου.
Η παταγώδης αποτυχία σου θα είναι μια ευκαιρία να μάθεις...
-την αρετή της ταπεινοφροσύνης. -Πόσο θέλετε να φτιάξω;
-Τι πόσο; -Πόσο Έρως και Ψυχή θέλετε;
-Να γεμίσω αυτή τη φιάλη; -Φυσικά και όχι!
-Να γεμίσεις αυτήν. -Μάλιστα κύριε.
Αλλά κύριε Μπαλντίνι...
πρέπει να μ' αφήσετε να το κάνω με το δικό μου τρόπο.
Όπως θέλεις.
Μη το ρίξεις αυτό! Είναι καθαρό οινόπνευμα!
Θες να ανατινάξεις όλο το κτίριο;
Πρέπει να το μετρήσεις πρώτα!
Φτάνει, φτάνει, αρκετά!
Δεν ξέρεις τίποτα!
Τα έλαια πρέπει να ανακατευτούν πρώτα και μετά να προστεθεί οινοπνευμα.
Και ποτέ να μην κουνάς το άρωμα έτσι.
Πρέπει να 'μαι τρελός που άκουσα τις αηδίες σου.
Τελειώσαμε.
Μάμα μία...
Αυτό είναι Έρως και Ψυχή.
Αλλά δεν είναι καλό άρωμα κύριε.
Αν με αφήσετε κύριε, θα το κάνω καλύτερο.
Αυτό είναι πολύ καλό άρωμα.
Δε θέλετε να το μυρίσετε κύριε;
Δεν έχω διάθεση να το εξετάσω τώρα.
Έχω άλλα πράγματα στο μυαλό μου, φύγε τώρα.
-Μα κύριε... -Φύγε αμέσως!
Μπορώ να έρθω να δουλέψω για σας κύριε;
-Θα το σκεφτώ. -Κύριε!
Πρέπει να μάθω να διατηρώ τη μυρωδιά.
-Τι; -Μπορείτε να με μάθετε;
Θα πρέπει να το σκεφτώ, φύγε τώρα.
Σ' αγαπώ.
Σου δίνω 50 φράγκα.
Γκρενουί!
Η συναλαγή του Γκριμάλ είχε καταλυτική επίδραση για όλους.
Ε, πρόσεχε!
Αμέσως μάλιστα για τον ίδιο τον κύριο Γκριμάλ.
Όσο για τον Τζουζέπε Μπαλντίνι...
η απόκτηση του Γκρενουί επέδρασε θαυματουργά στην επιχείρησή του...
η οποία ξεπέρασε και τις παλιές της δόξες.
Ενώ επιτέλους, για τον Ζαν Μπατίστ...
τα μυστικά της τέχνης των αρωματο- ποιών άρχισαν να αποκαλύπτονται.
Τώρα, άκου προσεκτικά αυτά που θα σου πω.
Όπως μια μουσική συγχορδία...
μια αρωματική συγχορδία περιέχει τέσσερις ουσίες, ή νότες...
προσεκτικά επιλεγμένες για την αρμονική τους σχέση.
Κάθε άρωμα έχει τρεις συγχορδίες: την εξέχουσα, την κεντρική και τη βασική...
για τις οποίες χρειάζονται δώδεκα συνολικά νότες.
Στην εξέχουσα επαφίεται η πρώτη εντύπωση...
που διαρκεί λίγα λεπτά, πριν δώσει τη θέση της στην κεντρική:
το κεντρικό θέμα του αρώματος, που διαρκεί αρκετές ώρες.
Και τέλος η βασική συγχορδία:
το ίχνος του αρώματρος, που διαρκεί μερικές μέρες.
Οι αρχαίοι Εγύπτιοι πίστευαν πως ένα πρωτότυπο άρωμα δημιουργείται...
προσθέτοντας μία παραπάνω νότα, μια ουσία που θα ξεχωρίσει...
και θα σκεπάσει τις υπόλοιπες.
Ο θρύλος λέει πως βρέθηκε ένας αμφορέας στον τάφο ενός φαραώ...
και όταν ανοίχτηκε απελευθερώθηκε ένα άρωμα.
Μετά από τόσες χιλιάδες χρόνια...
ένα άρωμα τέτοιας λεπτής ομορφιάς και τέτοιας δύναμης...
που για μια και μόνο στιγμή...
όλοι οι άνθρωποι στη γη νόμιζαν πως ήταν στον παράδεισο.
Αναγνωρίστηκαν δώδεκα ουσίες.
Αλλά η δέκατη τρίτη, η ζωτική...
δε βρέθηκε ποτέ.
Γιατί όχι;
Τι εννοείς γιατί όχι;
Γιατί είναι θρύλος βρε βλάκα.
Τι είναι θρύλος;
Άσ' το καλύτερα.
Ζαν Μπατίστ! Ζαν Μπατίστ!
Τι συμβαίνει;
Πρέπει να μάθω να αιχμαλωτίζω το άρωμα.
Για τι πράγμα μιλάς;
Πρέπει να μάθω να αιχμαλωτίζω το άρωμα και να το επιτηρώ για πάντα.
-Διατηρώ εννοείς. -Ναι, μάθε μου.
Ηρέμησε παιδί μου, ηρέμησε.
Έχουμε δουλειά ακόμα μπροστά μας.
Η ψυχή των όντων είναι η μυ- ρωδιά τους. Εσύ το είπες δάσκαλε.
Το είπα;
Θα φτιάξω όσα αρώματα θέλεις, αλλα πρέπει να μου μάθεις...
πως να αιχμαλωτίζω τη μυρωδιά όλων των πραγμάτων.
Μπορείς να το κάνεις;
-Φυσικά. -Τότε μάθε μου όλα όσα ξέρεις.
Και θα σε κάνω τον καλύτερο αρωματοποιό στον κόσμο.
Φαντάσου Ζαν Μπατίστ.
Δέκα χιλιάδες τριαντάφυλλα για την παραγωγή μιας μόνο ουγκιάς λαδιού.
Συνέχισε να τα φτυαρίζεις γιατί θα βράσουμε τα πέταλα στον πάτο...
μέχρι να ετοιμάσω τον αποστακτήρα.
Και πρόσεχε να μην τα φθείρεις.
Πρέπει να τα στείλουμε στο θάνατο με το άρωμά τους άθικτο.
Τέλεια! Τώρα βοήθησέ με με το καπάκι του βραστήρα.
Η θερμοκρασία είναι ζωτικής σημασίας. Όταν ο υδράργυρος φτάσει εδώ...
η θερμοκρασία είναι η σωστή και το λάδι σταδιακά θα ανέβει.
Ο μηχανισμός αυτός είναι εφεύρεση δικής μου επινόησης.
Θα παρατηρήσεις πώς το κρύο νερό περνάει από δω μέσα...
αφήνοντας την ουσία να συμπυκνωθεί εδώ...
μέχρι τελικά...
να εμφανιστεί...
εδώ!
Φυσικά, στους λόφους της Γκρας αναπνέαμε μόνο τον καθαρό αέρα.
Α, η Γκρας! Τι πόλη!
Η Ρώμη της Ευωδιάς, η Γη της Επαγγελίας των αρωμάτων.
Κανένας δεν μπορεί να αποκαλείται αρωματοποιός...
αν δεν έχει δείξει την αξία του σ' αυτό το καθαγιασμένο μέρος.
Μην ανησυχείς! Συμβαίνει συνέχεια.
Στην Γκρας.
Δάσκαλε.
Κοίτα.
Η ψυχή του τριαντάφυλλου.
Ζαν Μπατίστ.
Τι τρέχει;
Ζαν Μπατίστ.
-Τι έκανες; -Είπες ψέματα.
-Τι; -Μου είπες ψέματα.
Πώς τολμάς να μου μιλάς έτσι!
Είπες πως μπορώ να αιχμαλωτίσω οποιαδήποτε μυρωδιά.
Και όντως μπορείς!
Τι μυρίζεις;
Τίποτα.
-Τι περίμενες να μυρίσεις; -Το γυαλί.
-Μα το γυαλί δε μυρίζει. -Φυσικά και μυρίζει! Αυτό τι είναι;
Δε μυρίζω τίποτα.
Σταμάτα!
-Μύρισες το χαλκό; -Αρκετά!
Προσπαθούσεις να αποστάξεις τη μυρωδιά του χαλκού;
σίδερο...
γυαλί...
χαλκό...
Τι άλλο δοκίμασες;
Όχι!
Έχεις τρελαθεί εντελώς;
Μου είπες πως πρέπει να πειραματιστώ.
Να πειραματιστείς; Με γάτα;
Τι στο καλό άνθρωπος είσαι;
Δεν ξέρεις τίποτα;
Δεν μπορείς να αποστάξεις τη μυρωδιά της γάτας...
όπως δεν μπορείς να αποστάξεις και τη δική μας!
-Δεν μπορώ; -Φυσικά και όχι!
Βρίσκεται στο τελικό στάδιο.
-Τι; -Πεθαίνει.
Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα;
-Φοβάμαι πως όχι. -Όχι! Δεν μπορεί να πεθάνει!
-Η αμοιβή είναι 50 φράγκα. -50 φράγκα; Είσαι τσαρλατάνος!
Ω, Ζαν Μπατίστ!
Δεν μπορείς να μου το κάνεις αυτό. Σε παρακαλώ, μη μου πεθάνεις.
Όχι τώρα, όχι ακόμα!
Υπάρχει...
άλλος τρόπος...
να διατηρήσεις τη μυρωδιά εκτός απ' την απόσταξη;
Ζαν Μπατίστ...
-Υπάρχει δάσκαλε; -Ναι, έτσι νομίζω.
Ποιος είναι;
Είναι γνωστή ως η μυστηριώδης τέχνη του Enfleurage.
Μπορείς να μου μάθεις;
Ούτε καν εγώ γνωρίζω τα μυστικά της.
Μπορώ όμως να το μάθω στην Γκρας;
Μπορώ;
Πού αλλού αν όχι στην Γκρας;
Μέσα σε μια βδομάδα ο Γκρενουί ήταν και πάλι υγιής.
Αλλά για να ταξιδέψει στην Γκρας και να βρει μια δουλειά...
χρειαζόταν ταξιδιωτικά έγγραφα.
Ο Μπαλντίνι συμφώνησε να τα προμηθεύσει...
υπό τον όρο ο Γκρενουί να του έδινε 100 νέους τύπους αρωμάτων.
Τον Γκρενουί δεν τον πείραζε. Μπορούσε να του δώσει χίλιους.
Το πρωί της αναχώρησης του Γκρενουί, ο Μπαλντίνι ήταν ευχαριστημένος.
Ένιωθε επιτέλους δικαιωμένος για τα πολλά χρόνια σκληρής δουλειάς.
Δε θυμόταν πιο χαρούμενη μέρα.
Βαθιά ικανοποιημένος, έπεσε πάλι για ύπνο...
και δεν ξαναξύπνησε σ' αυτή τη ζωή.
Με κάθε βήμα που έκανε ο Γκρενουί μακριά απ' την πόλη...
ένιωθε και πιο χαρούμενος.
Ο αέρας από πάνω του έγινε καθαρότερος και αγνότερος.
Κι επιτέλους, μπορούσε ν' αναπνεύσει ελεύθερα.
Υπήρχαν δύο τρόποι για να φτάσει στην Γκρας.
Ο πρώτος ήταν ο φιδογυριστός δρόμος μέσα απ' τα χωριά ...
ενώ ο δεύτερος περνούσε πάνω απ' τους λόφους και τα βουνά...
μέχρι την Προβηγκία.
Η επιλογή ήταν πολύ εύκολη.
Έτσι η μύτη του τον οδηγούσε όλο και πιο ψηλά, μακριά απ' τους ανθρώπους.
Όλο και πιο κοντά στο μαγνητικό πόλο της μεγαλύτερης δυνατής απομόνωσης.
Ο Γκρενουί χρειάστηκε μια στιγμή...
για να πιστέψει πως είχε βρει ένα μέρος στη γη...
όπου δεν υπήρχε σχεδόν καμιά μυρωδιά.
Απλωμένη τριγύρω...
υπήρχε μόνο η ήρεμη μυρωδιά της πέτρας.
Υπήρχε κάτι ιερό σ' αυτό το μέρος.
Χωρίς να αποσπάται πια από κάτι εξωτερικό...
μπόρεσε τελικά να λουφάξει στην ίδια του την ύπαρξη.
Και το βρήκε θαυμάσιο.
Μετά από λίγο, σχεδόν ξέχασε τα σχέδια και τις εμμονές του.
Και μπορεί πραγματικά έτσι να συνέβη.
Είναι κανείς;
Υπήρχαν χιλιάδες μυρωδιές στα ρούχα του.
Οι μυρωδιές της άμμου, της πέτρας, του βρύου...
ακόμα κι η μυρωδιά του λουκάνικου που είχε φάει πριν βδομάδες.
Μόνο μία μυρωδιά δεν υπήρχε.
Η δική του.
Για πρώτη φορά στη ζωή του ο Γκρενουί κατάλαβε...
πως δεν είχε προσωπική μυρωδιά.
Κατάλαβε πως για όλη του τη ζωή...
ήταν ένα τίποτα για τους άλλους.
Αυτό που ένιωθε τώρα ήταν ο φόβος της ίδιας του της εξαφάνισης.
Ήταν σαν...
να μην υπήρξε ποτέ.
Με το πρώτο φως της επόμενης μέρας, ο Γκρενουί είχε νέο σχέδιο.
Πρέπει να συνεχίσει το ταξίδι του στην Γκρας.
Εκεί θα μάθαινε στον κόσμο πως όχι μόνο υπήρχε...
πως ήταν κάποιος...
αλλά πως ήταν και ξεχωριστός.
Και μ' αυτή την απόφαση...
φαινόταν πως επιτέλους οι θεοί άρχισαν να του χαμογελούν.
Λόρα;
Έρχομαι μπαμπά.
Δε σ' έχω ξαναδει εσένα εδώ.
Είναι πρώτη φορά που έρχομαι.
Αν μαζεύεις μαζί με κάποιον άλλο έχει πιο πολλή πλάκα.
Λένε πως μαζεύεις ό,τι βρεις.
Ηλίθιε! Πόσες φορές σου είπα να μη στριμώχνεις τους ανθούς...
σαν να γεμίζεις κοτόπουλο;
Δες πως το κάνει ο Γκρενουί.
Δες πόσο επιδέξια τα χειρίζεται. Στην τέχνη του Enfleurage...
πρέπει να αφήνεις τα λουλούδια να πεθαίνουν αργά, σαν να κοιμούνταν...
να τα μεταχειρίζεσαι όπως μία κυρία. Συμφωνείς Ντρουό;
Αν το λες εσύ κυρία.
Εσύ! Έλεγξε τα άνθη του νάρκισσου!
Χρειάζονται περισσότερο χρόνο.
Κάνε αυτό που σου λέω.
Σταμάτα!
Δεν έχω διάθεση.
Είσαι σίγουρη;
Φυσικά και είμαι σίγουρη.
Σου είπα...
όχι.
Όπως θες.
Λυσιέν;
-Φέρε μου τη σκάλα! -Να την πάρεις μόνη σου.
Λυσιέν;
Λυσιέν!
Τουμπερόζες.
Για τη μαντάμ Ανουλφί. Είναι εδώ;
Έχει δουλειά.
Είναι κρίμα να τα βράσετε.
Ή ότι άλλο τα κάνετε.
Τι τα κάνετε λοιπόν;
-Τα ζεσταίνουμε σε ζωϊκό λίπος. -Γιατί;
Το λίπος απορροφά το άρωμά τους.
Και μετά;
Μετά το κρυώνω για να γίνει αλοιφή...
και το φιλτράρω πριν...
Πριν τι;
Πριν προσθέσω οινόπνευμα κι άλλες ουσίες για να φτιάξω άρωμα.
Μην αγγίζεις τίποτα!
Τι έχει εκεί μέσα;
Τίποτα, λουλούδια μόνο.
-Μπορώ να δω; -Όχι.
Όχι τώρα, έχω δουλειά, πρέπει να φύγεις.
-Έλα τώρα, άσε με να δω. -Μην αγγίζεις!
-Καλημέρα μαντάμ. -Καλημέρα.
Γιατί σκέπασες τη δεξαμενή;
Είναι πείραμα μανάμ για...
να προστατέψω τους ανθούς απ' το φως του ήλιου.
Για να διατηρηθεί καλύτερα το άρωμα.
Αν το λες εσύ.
Έλα μαζί μου, θα τακτοποιήσω το λογαριασμό του κυρίου σου.
Για να διατηρηθεί καλύτερα το άρωμα ε;
Δε μυρίζω και πολλά.
Όχι. Τότε το πείραμά μου απέτυχε.
Φρόντισε να σπαταλάς μόνο το δικό σου χρόνο.
Πόσο πρέπει να πληρώσω;
Για να πάω μαζί σου.
Εξαρτάται τι θες.
Τι είν' αυτό το πράμα;
Φτιάχνω ένα άρωμα.
Ξάπλωσε σε παρακαλώ.
Είναι απαίσιο.
Ζωϊκό λίπος είναι. Για να απορροφήσει τη μυρωδιά σου.
Άρωμα φτιάχνεις ε;
Έλα παραδέξου το.
Με κάποιο τρόπο σε φτιάχνει αυτό, σωστά;
Σωστά;
Μου αρέσει η δουλειά μου.
Κράτα ακίνητο το χέρι σου.
Μη νομίζεις πως θα με δέσεις.
Άπλωσε το χέρι σου.
Έχω πετύχει αρκετούς περίεργους στη ζωή μου...
Απλά... χαλάρωσε!
Παναγία μου, τι είναι πάλι αυτό;
-Για να μαζεύω το λίπος. -Τρελάθηκες;
Είπα χαλάρωσε. Θα τα καταστρέψεις όλα.
Ο φόβος σου βρωμάει και θα χαλάσει το άρωμά σου.
Αρκετά ανέχτηκα!
Φύγε! Ορίστε, πάρε τα λεφτά σου.
Με αλοίφεις μ' αυτή την αηδία. Για γαλοπούλα με πέρασες;
Έξω από δω!
Γρήγορα! Σβήσ' τα πριν λιώσουν τα τριαντάφυλλα.
-Τα τριαντάφυλλα δε λιώνουν μπαμπά. -Αυτά λιώνουν.
Θέλω να κάνω μια πρόποση στον τιμώμενο καλεσμένο μας...
την Εξοχότητά του, το Μαρκήσιο του Μοντεσκιέ.
Εύχομαι το εμπόριό μας να συνεχίζει να ανθεί.
Σας ευχαριστώ όλους...
και σας ζητώ την τιμή να είμαι ο πρώτος...
που θα σας δώσει συγχαρητήρια για την πανέμορφη κόρη σας...
Και θα της προσφέρει ένα μικρό δείγμα της αγάπης του.
-Είμαι συγκλονισμένη Εξοχότατε. -Εξοχότατε;
Ήλπιζα να υπάρχει μεγαλύτερη οικειότητα μεταξύ μας.
-Ας παίξουμε κρυφτό! -Ναι! Αλλά πρέπει να παίξουν όλοι.
Οι άντρες να πιάσουν τις γυναίκες.
Μπράβο! Μπράβο!
Αλμπίν, περίμενε!
Άφησέ με κάτω σε παρακαλώ.
Τώρα δεν μπορείς να ξεφύγεις.
Τέλος παιχνιδιού!
Λόρα!
Ώρα να μπούμε μέσα τώρα.
Λόρα.
Αλμπίν! Φρανσουάζ!
Λόρα, είδες τα δίδυμα;
Όχι από τότε που ξεκινήσαμε να παίζουμε.
Αλμπίν! Φρανσουάζ!
-Αλμπίν! Φρανσουάζ! -Ζακ, πήγαινε από δω.
Εσείς οι δυο, μαζί μου.
Από δω Εξοχότατε.
Δέκα φορές είπα σ' αυτόν τον κρετίνο να τα ετοιμάσει.
Μην κατηγορείς τον μικρό.
Θα τον σκοτώσω τον άχρηστο!
Γκρενουί! Τι κάνεις;
Γιατί δεν είναι τα κάδρα του enfleurage...
-Ναι κύριε; -Θέλω να πω...
έχεις την καλοσύνη να ετοιμάσεις τα κάδρα του enfleurage Ζαν Μπατίστ;
Αμέσως κύριε.
Κοιτάξτε!
Μα το... Εκεί.
Απαγόρευση κυκλοφορίας; Τρελάθηκες;
Το γιασεμί πρέπει να μαζεύεται πριν την αυγή, όλοι το ξέρουμε αυτό.
Αυτό θα σημάνει την καταστροφή του επαγγέλματος!
Ολονών σας!
Κι αν είναι η δική σου κόρη την επόμενη φορά;
Φυσικά και η απαγόρευση κυκλοφορίας είναι απαραίτητη.
Πρέπει όμως και να πιάσουμε αυτόν τον άντρα.
Κι ο μόνος τρόπος να το κάνουμε είναι να καταλάβουμε πώς σκέφτεται.
-Τι θέλει. -Νομίζω ότι είναι φανερό.
Βάλε τη φαντασία σου να δουλέψει.
Κι αν σου έλεγα πως όλες εκτός από την πόρνη...
βρήκαν το θάνατο με την αγνότητά τους ακέραια;
-Και πώς το ξέρεις εσύ αυτό; -Ο ιατροδικαστής τις εξέτασε όλες.
Όλες τους ήταν παρθένες.
Αν υποθέσουμε πως δε θα υπάρξει επόμενη φορά...
και διαταχθεί απαγόρευση κυκλοφορίας, θα πτωχεύσουμε όλοι για το τίποτα.
Και θα περιμένουμε μέχρι να σκοτώσει έξι; Εφτά; Οχτώ;
Απαγόρευση κυκλοφορίας! Γυρίστε στα σπίτια σας!
-Τι συμβαίνει; -Απαγόρευση, γύρνα στο σπίτι σου.
Κύριοι! Κύριοι!
Πρέπει να παραδεχτούμε πως η αστυ- νομία είναι ανίκανη στο ζήτημα αυτό.
-Προτείνω να απευθυνθούμε στο Παρίσι. -Δεν είναι πιο έξυπνοι από μας.
Πιάστε τους τσιγγάνους, τους ζητιά- νους κι όσους δεν έχουν οικογένεια.
Ακούστε!
Πρέπει να μπούμε μέσα στο μυαλό αυτού του άντρα.
Κάθε ένα από τα θύματά του ήταν εξαιρετικής ομορφιάς.
Ξέρουμε πως δε θέλει την παρθενιά τους.
Μου φαίνεται λοιπόν πως είναι η ίδια τους η ομορφιά...
που θέλει. Σχεδόν σα να...
σα να προσπαθεί να μαζέψει κάτι.
Έχει τις φιλοδοξίες ενός συλλέκτη.
-Συλλέκτη τι πράγματος; -Των μαλλιών τους;
Έξω! Έξω!
Ό,τι και να είναι...
φοβάμαι πως δε θα σταματήσει να σκοτώνει...
μέχρι να ολοκληρώσει τη συλλογή του.
Ορίστε. Ο επόμενος!
Κι εσύ.
Κύριε;
Αυτός ο άνθρωπος είναι ένας δαίμονας!
Ένα φάντασμα που δεν αντιμε- τωπίζεται με ανθρώπινα μέσα.
Επιμένω να καλέσουμε τον επίσκοπό μας να τον αφορίσει.
Και τι θα καταφέρουμε μ' αυτό;
Δεν έχεις πίστη στη δύναμη της Αγίας Εκκλησίας μας;
Δεν είναι θέμα πίστης! Υπάρχει ένας δολοφόνος ελεύθερος!
Και πρέπει να τον πιάσουμε με το θείο δώρο της εξυπνάδας μας!
Εγώ πιστεύω πως αν δεν τον υποτάξουμε στην Εκκλησία μας...
αυτοί οι φόνοι δε θα σταματήσουν.
Πολίτες της Γκρας...
Διακυρήττουμε επί του παρόντος πως αυτός ο δολοφόνος...
αυτός ο δαίμονας ανάμεσά μας...
υφίσταται την ποινή του αφορισμού!
Όχι μόνο το αχρείο αυτό κτήνος μας στέρησε τις κόρες μας...
τα νεαρά και όμορφα λουλούδια αυτής της πόλης...
αλλά με τις ακόλαστες πράξεις του έφερε το επάγγελμά μας...
το βιοπορισμό μας, την ίδια μας την ύπαρξη...
στο χείλος του αιώνιου σκότους!
Γι' αυτό και διακυρήττουμε πως αυτή η απαίσια οχιά...
αυτό το αχρείο υποκείμενο, το αποτρόπαιο κακό ανάμεσά μας...
από δω και στο εξής εξορίζεται από την αγία ύπαρξή μας...
απορρίπτεται από τη Θεία Κοινωνία της Αγίας Εκκλησίας μας...
ως μαθητής του Σατανά...
σφαγέας των ψυχών...
Στην άκρη! Στην άκρη!
μολυσμένο μέλος...
παρείσακτος της πίστης...
νεκρομάντης, διάβολος, μάγος...
και καταρραμένος αιρετικός!
Πατέρα, με το σπλαχνικό σου πνεύμα...
ρίξε στο κεφάλι του αστροπελέκια!
Και είθε ο Σατανάς να κάνει σούπα τα οστά του! Αμήν!
Άρχοντά μου! Άρχοντά μου!
Θαύμα!
Πιάστηκε! Πιάστηκε!
Άρχοντά μου, ο δαίμονας πιάστηκε.
Στην πόλη της Γκρενόμπλ. Ομολόγησε τα πάντα.
Ομολόγησε τα πάντα!
Αλληλούια! Αλληλούια!
Δόξα τω Θεώ. Και τον ευχαριστούμε που άκουσε τις προσευεχές μας...
και αποκρίθηκε. Αμήν!
Διάβασε την αναφορά. Δεν μπορεί να είναι ο ίδιος άνθρωπος.
Ομολόγησε τα πάντα, μαζί και τις δολοφονίες στην Γκρας.
Ναι, μετά από βασανιστήρια.
Κοίτα, εδώ.
Ομολογεί πως στραγγάλισε τα θύματά του...
τους έβγαλε τα μαλλιά και ασέλγησε πάνω τους.
Τα κορίτσια της Γκρας σκοτώθηκαν με ένα χτύπημα στο σβέρκο...
τα μαλλιά κόπηκαν προσεκτικά και ούτε μία τους βιάστηκε.
Αντουάν...
είμαστε όλοι χαρούμενοι που τελείωσε.
Ξέχασέ το.
-Μπαμπά, τι συμβαίνει; -Γυρίζουμε αμέσως σπίτι.
-Μα γιατί; Περνάω καλά! -Μη μου αντιμιλάς!
Σταμάτα! Έχω μεγαλώσει...
Λόρα!
Φύγετε απ' τη μέση!
Λόρα!
-Λόρα! -Μπαμπά!
Λυπάμαι πολύ.
Το ξέρω πως με θεωρείς ανόητο άνθρωπο.
Μα προσπάθησε να καταλάβεις.
-Μόνο εσύ μου έχεις μείνει. -Δε χρειάζεται να εξηγείς μπαμπά.
-Αν σου συνέβαινε κάτι... -Το ξέρω.
Αλλά πρέπει να σταματήσεις ν' ανησυχείς συνέχεια για μένα.
Όνειρα γλυκά αγάπη μου.
Όνειρα γλυκά μπαμπά.
Λόρα!
Μπαμπά, τι συμβαίνει;
Εσύ άνοιξες το παράθυρο;
Όχι. Γιατί;
Στείλε αμέσως αυτό το γράμμα στο μαρκήσιο του Μοντεσκιέ.
Γρήγορα Μαρί!
Να μείνετε στο βόρειο δρόμο, στα βουνά.
-Έφυγε ο κύριος Ρισί; -Ναι.
Προς τα πού πήγε;
Βόρεια.
-Σίγουρα δεν πήγε νότια; -Τους είδα με τα μάτια μου.
Τι θέλεις να μάθεις;
Είπα βόρεια, βόρεια!
Γκρενουί;
Γκρενουί!
Χριστέ και Παναγιά!
-Καλησπέρα σας κύριε. -Καλησπέρα.
Μένει κανείς άλλος εδώ;
Όχι κύριε.
Τότε θα ήθελα να πάρω όλα σας τα δωμάτια γι' απόψε.
Ευχαρίστησή μου κύριε.
Κι αύριο, μόλις ξημερώσει, θέλουμε να περάσουμε στο νησί του Λερινί.
-Είναι έρημο εκτό από λίγα... -Το γνωρίζω.
Πολύ καλά κύριε.
Το καλύτερο δωμάτιό μας δεσποινίς.
Με εξαίσια θέα στη θάλασσα.
Ένα λεπτό.
Πολύ καλά.
-Υπάρχει δωμάτιο δίπλα σ' αυτό; -Ναι, αλλά η θέα δε συγκρίνεται...
Δεν ενδιαφέρομαι για τη θέα.
Μπαμπά, θα μου πεις σε παρακαλώ τι συμβαίνει;
Δεν έχεις πει τίποτα όλη τη μέρα.
Γιατί όλη αυτή η μυστικότητα;
Χθες βράδυ σε ονειρεύτηκα νεκρή...
δολοφονημένη, σαν τα υπόλοιπα κορίτσια.
Η αλήθεια είναι πως πιστεύω ότι ο δολοφόνος βρίσκεται κάπου εδώ γύρω.
Όλα τα θύματα ήταν νέα κι όμορφα, μα ποια είναι ομορφότερη από σένα Λόρα;
Όποιο κι αν είναι το τρελό του σχέ- διο, θα είναι ελλιπές χωρίς εσένα.
Έγραψα στο μαρκήσιο πως αποδέχομαι την πρόταση γάμου εκ μέρους σου...
και ζητώ να πραγματοποιηθεί όσο πιο γρήγορα γίνεται.
Μέχρι τότε, θα μείνεις στην ασφάλεια του μοναστηριού.
-Κι όλ' αυτά για έναν εφιάλτη; -Πήρα την απόφασή μου.
-Δεν ξέρω καν αν τον αγαπάω! -Φοβάμαι πως δεν έχουμε επιλογή.
-Μπαμπά! -Κανονίστηκε Λόρα.
Όρθιος!
Ψηλά τα χέρια!
Γιατί σκότωσες την κόρη μου;
Γιατί;
Τη χρειαζόμουν.
Γιατί σκότωσες την κόρη μου;
Απλά...
τη χρειαζόμουν.
Πολύ καλά.
Αλλά να θυμάσαι αυτό:
Θα σε κοιτάζω...
όταν θα σε βάλουν στο σταυρό...
και τα δώδεκα χτυπήματα θα τσακίσουν τα μέλη σου.
Κι όταν το πλήθος βαρεθεί τα ουρ- λιαχτά σου και γυρίσει σπίτι του...
θα περάσω μέσα απ' το αίμα σου...
και θα σταθώ δίπλα σου.
Θα κοιτάξω βαθιά μέσα στα μάτια σου...
και σταγόνα σταγόνα...
θα σταλάξω την αηδία μου μέσα τους...
σαν καυτό οξύ...
έως ότου...
τελικά...
πεθάνεις.
Τι λες να του κάνουν;
Προφανώς θα του σπάσουν όλα τα κόκαλα με σιδερένιο λοστό.
Κοιτάξτε έρχεται!
Βγάλτε του τις αλυσίδες.
Αρκετά.
Φέρτε τον στο ικρίωμα.
Τι είναι αυτό;
Έρχεται; Πώς τον λένε;
Αυτός ο άντρας είναι αθώος.
-Δεν το έκανε, αδύνατο! -Είναι αθώος!
Αθώος!
Αυτός δεν είναι άνθρωπος, είναι άγγελος!
Εμένα δε με ξεγελάς!
Συγχώρεσέ με!
Γιε μου!
Οι κάτοικοι της Γκρας ξύπνησαν με τρομερό πονοκέφαλο...
Για πολλούς η εμπειρία ήταν τόσο φρικαλέα, τόσο απόλυτα ανεξήγητη...
και ασύμβατη με την ηθική τους, που τη διέγραψαν απ' τη μνήμη τους.
Το συμβούλιο της πόλης συνεδρίασε το απόγευμα...
και η αστυνομία διατάχθηκε να ξανα- ξεκινήσει έρευνες για τους φόνους.
Την επόμενη μέρα, ο Ντομινίκ Ντρουό συνελλήφθη.
Αφού στην αυλή του βρέθηκαν τα μαλλιά και τα ρούχα των θυμάτων.
Μετά από δεκατέσσερις ώρες βασανιστηρίων, ο Ντρουό ομολόγησε.
Κι έτσι, η υπόθεση έκλεισε.
Μέχρι τότε, ο Γκρενουί βρισκόταν στα μισά του δρόμου για το Παρίσι.
Είχε αρκετό άρωμα για να σκλαβώσει όλο τον κόσμο αν το επέλεγε.
Μπορούσε να πάει στις Βερσαλίες να του φιλήσει τα πόδια ο βασιλιάς.
Μπορούσε να γράψει αρωμα- τισμένο γράμμα στον Πάπα...
και να αποκαλυφθεί ως ο νέος Μεσσίας.
Μπορούσε να κάνει όλα αυτά και περισσότερα αν ήθελε.
Κατείχε μια δύναμη πιο δυνατή απ' το χρήμα, το φόβο και το θάνατο.
Την ακατανίκητη δύναμη να εξου- σιάζει την αγάπη των ανθρώπων.
Υπήρχε μόνο ένα πράγμα που δεν μπορούσε να κάνει το άρωμα.
Δεν μπορούσε να τον κάνει έναν άνθρωπο...
που θα αγαπούσε και θα αγαπιόταν όπως όλοι οι άλλοι.
Κι έτσι "Στο διάβολο", σκέφτηκε. Στο διάβολο ο κόσμος...
το άρωμα, ο ίδιος.
Στις 25 Ιουνίου του 1766 γύρω στις έντεκα το βράδυ...
ο Γκρενουί μπήκε στην πόλη από την Πύλη των Λεόντων.
Και σαν τον υπνοβάτη, οι οσφρητικές του αναμνήσεις...
τον οδήγησαν στο μέρος όπου γεννήθηκε.
Ένας άγγελος!
Σ' αγαπώ!
Σε πολύ λίγη ώρα ο Ζαν Μπατίστ Γκρε- νουί είχε αφανιστεί από προσώπου γης.
Όταν τελείωσαν, ένιωσαν μία παρθένα αίσθηση ευτυχίας.
Για πρώτη φορά στη ζωή τους, πίστεψαν πως είχαν κάνει κάτι...
εξ' ολοκλήρου από αγάπη.
Εκεί πέρα!
Κοίτα!
Ας τα πάρουμε!
Μπορείς να τα βάλεις εσύ.
Απόδοση στα ελληνικά: agglos3